نخست دوران كودكي است كه زندگي در هالهاي از غفلت، بيخبري و بازي فرو ميرود. سپس مرحله نوجواني فرا ميرسد و سرگرمي جاي بازي را ميگيرد. در اين مرحله انسان به دنبال مسائلي است كه او را به خود سرگرم سازد و از مسائل جدّي دور دارد.
مرحله سوم، مرحله جواني، شور، عشق و تجمّل پرستي است. در مرحله چهارم احساسات كسب «مقام و فخر» در انسان خودنمايي ميكند و در مرحله پنجم به فكر افزايش مال و جمع ثروت و نفرات ميافتد. قرآن همهٴ اين مراحل را متاع فريب و نيرنگ ميداند. بنابراين، دنيا ابزاري است براي خودفريبي و فريب دادن ديگران. اين در مورد كساني است كه دنيا را هدف نهايي خود قرار ميدهند، به آن دل ميبندند، بر آن تكيه ميكنند و آخرين آرزويشان دست يازيدن به آن است. اما اگر مواهب اين جهان مادي وسيلهاي براي وصول به ارزشهاي والاي انساني و سعادت جاودان باشد، هرگز دنياي مذموم نيست، بلكه مزرعه آخرت و پلي براي رسيدن به هدفهاي بزرگ است.
ارسال شده در مورخه : 27 آذر ماه ، 1388 ، 16:57:16 توسط hossein
ورزش
دین و مذهب
