پیامبر اسلام، یارانی را تربیت، و با خود همراه، و به نشان ویژه مفتخر کرد که چهره تابنده تاریخ و پیام رسان عملی کردار اویند؛ انسانهایی چون علی(علیهالسلام) و سلمان و ابوذر و مقداد و عمّار یاسر و…. این یاران خاص، در کردار و عمل، مانند آینههایی میباشند که صفات یک انسان فوق العاده را بازگو میکنند؛ برخلاف یاران حاکمان عادی و متعارف، چه رسد به یاران چنگیز و حجاج بن یوسف؛ زیرا غمخوار امّت کجا و خونخوار ملّت کجا! یاران پیامبرصلی الله علیه و آله و سلم را «اصحاب صُفّه» تشکیل میدادند؛ گروهی برهنه و بدون مسکن و بی سرپناه که شب هنگام در راز و نیاز و تهجّد و ذکر به پا میایستادند و هنگام نماز جماعت رسول گرامیصلی الله علیه و آله و سلم، صف اوّل را میآراستند و گاهِ نبرد از پیشتازان و پیشقراولان به شمار میرفتند. آری، آنان شیران عرصه پیکار، و عابدان شب زندهدار بودند.
ذرّه ذرّه کاندر این ارض و سماست ٭٭٭٭ جنس خود را همچو کاه و کهرباست[۱۴]
در بحث اجتماع قراین و شواهد گذشت که وقتی پیامبر اسلامصلی الله علیه و آله و سلم نامهای به دست دحیه کلبی به قیصر روم نگاشت، قیصر روم از ابوسفیان که در آن وقت به قصد تجارت در آنجا حاضر بود، پرسشهایی را مطرح کرد و پس از شنیدن پاسخهای وی، قیصر گفت: اینها همه شواهد و قراین و ویژگیهای پیامبر است. من میدانستم او خواهد آمد، ولی نمیدانستم از شما باشد.[۱۵] قراین و شواهد و ویژگیهای یاد شده، انگشت هر خردمند با انصافی را به دندان اِعجاب مینشاند و شکّی در پیامبری رسول گرامیصلی الله علیه و آله و سلم باقی نمیگذارد. چنین انسانی، جز هدفی والا و با شکوه و اِلهی، انگیزه دیگری نخواهد داشت.
ارسال شده در مورخه : 21 ارديبهشت ماه ، 1388 ، 07:19:23 توسط kindboy
ورزش
دین و مذهب
