مترجم سایت

مهربانا! وقتى تو بيايى، دشت‏ها همه سبز و بلبلانِ عاشق، ترانه‏هاى وصل سر مى‏دهند. وقتى تو بيايى، نهال عشق را در باغچه زندگى، با دستان عاطفه و با شوق در ميان خا ك اميد مى‏كارم و با نگاهت هر روز آن را آبيارى مى‏كنم.چقدر آسوده مى‏توان كلمات را به سوى تو فرستاد و چه آسوده مى‏توان در اطراف مهربانى تو اتراق كرد. مقتداى من! بيا و اشك چشم‏هاى منتظر ما را مرهمى باش. بيا و قايق غمهايمان را ساحل و طلوع دلتنگى‏هايمان را غروب باش. حداقل امسال تو رحمی به دل پر غم ما کن و قدم بر چشمان چشم انتظارانت بگذار و دل منتظرانت را از گرفتگی زمانه پاک کن. ای خدای من قدری تو رحمی به این دل گرفته و اندوه بار ما کن و دنیا را قدم های منجی عالمت گل فشان و عطر باران کن . به امید ظهورت همچنان چشم انتظار در شبهای جمعه نشسته ایم .

مولای من ... ما نیز به نوبه ی خود عید نوروز را به شما شاد باش می گوییم.

هر روز صبح، ‌در بانك شما 86400 ثانيه اعتبار ريخته مي شود و آخر شب اين اعتبار به پايان مي رسد. هيچ برگشتي نيست و هيچ مقداري از اين زمان به فردا اضافه نمي شود. پس،ارزش يك سال را دانش آموزي كه مردود شده،‌مي داند. ارزش يك ماه را مادري كه فرزندي نارس به دنيا آورده،‌مي داند. ارزش يك ساعت را عاشقي كه انتظار معشوق را مي كشد،‌ ارزش يك دقيقه را شخصي كه از قطار جامانده، ‌و ارزش يك ثانيه را آنكه از تصادفي مرگبار جان به در برده، ‌مي داند. هر لحظه گنج بزرگي است، ‌گنجتان را مفت از دست ندهيد.

سخن مدیر بخش 24:

سخن مدیر:

 سخن مدیر یخش 22

 مي‌گفت: من هدايتم! نورم! بشارت! نمي‌خواهي مرا بخواني؟ و من گيج و منگ نگاهش مي‌كردم: هدايت؟ نور؟ مي‌گفت: براي مؤمنين شفا و رحمت هستم اگر مرا بخوانند! شفا؟رحمت؟ مي‌گفت: راهي كه من نشانتان مي دهم رَد خور ندارد! شماها در اين گردنه‌هاي دنيا راه را گم مي‌كنيد، راهنما نمي‌خواهيد؟مي‌گفت: آمده‌ام حقيقتِ ناب را يادتان بياورم، شماها خيلي فراموش‌كاريد. و من هر چه فكر مي‌كردم چيزي يادم نمي‌آمد! مي‌گفت: من فرقان هستم، مي‌توانم حق و ناحق را نشانتان بدهم. مي‌گفت: نصيحت‌هاي من را گوش كنيد.

امشب دختر دایی کوچولوم اومد جلوم و دستاش و هی بالا و پایین می کرد . مثل اینکه می خواست پرواز کنه !!! تعجب کردم گفتم مهسا جان چیه ؟ واسه چی اینجوری می کنی ؟؟؟با زبان شیرین کودکیش بهم گفت : حسین  دوست داشتی بال داشتی و پرواز می کردی ؟؟؟ گفتم : آره خیلی.....و شروع کردم مثل اون به بال زدن.شروع کرد به خندیدن. دوباره گفتم: اگه بال می داشتم با هم می رفتیم توی آسمونها پرواز می کردیم کلی کیف می کردیم .. دوباره پرسید : !!! واسه چی ما آدمها بال نداریم ؟؟؟ برای چی خدا برای ما بال نیافریده ؟؟؟

كوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد؛ و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت. مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت کوچک کنار راه‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن؛ و درخت‌ زیر لب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروی‌ و بی‌ رهاورد برگردی. كاش‌ می‌دانستی‌ آن‌چه‌ در جست‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست. مسافر رفت‌ و گفت: